Μιάς και ακόμα η καινούργια ταινία των αδελφών Κοέν δεχ έχει βγεί στίς αίθουσες, δεν θα πώ τίποτα που θα χαλάσει την ατμόσφαιρα της ταινίας.Δεν μπορώ όμως να μην πώ για μια απο τις συγκλονιστικότερες ερμηνείες των τελευταίων (τώρα πόσων-βάλε εσύ μόλις την δείς) απο τον Javier Bardem στον ρόλο ενός κατα συρροήν δολοφόνου.Δες το οπωσδήποτε και πραγματικά το βλέμμα του Bardem θα σου στοιχειώσει πολλά όνειρα... (οπωσδήποτε να διαβάσεις και το ομότιτλο βιβλίο του Cormac McCarthy που βασίστηκε η ταινία το οποίο είναι εξίσου συγκλονιστικό)
Αν με ρώταγες ποιο ήταν το σημαντικότερο snapshot (όπως τα απαριθμούσε και ο φίλος gone4sure)μου για την χρονιά που πέρασε,σίγουρα θα ήταν το ταξίδι στην Ισλανδία που το ονειρευόμουν για χρόνια.Πάντα,απο μικρό παιδί,δυσκολευόμουν να περιγράψω κάτι που με εντυπωσίαζε,που μου άρεσε ή όχι,δεν έβρισκα ποτέ τα κατάλληλα λόγια για να δώσω στον άλλον να καταλάβει αυτό που εγώ ένιωθα.Σε εκείνο το σημείο έμπαινε πάντα η μουσική για να με βγάλει απο την δύσκολη θέση της περιγραφής.Όσο θυμάμαι τον ευατό μου,έλεγα,"άκου αυτό και θα καταλάβεις τι εννοώ".Τα χρόνια πέρασαν και ακόμη κάνω το ίδιο πράγμα.Με το ταξίδι μου στην Ισλανδία είχα όμως ένα πρόβλημα.Δεν ήξερα πώς να περιγράψω αυτό που πραγματικά έζησα για 10 μέρες αλλά και δεν μπορούσα να το συσχετίσω και με καμία μουσική.
Πέντε μήνες πέρασαν και κάποια στιγμή,εντελώς τυχαία,άκουσα το "Εulogy for Evolution" ενός 20χρονου πιτσιρικά,που εντελώς τυχαία (στην αρχή δεν το γώριζα καθόλου)κατάγεται απο μια μικρή πολή δίπλα στο Reykjavík.Ο Olafur Arnalds είναι μέλος 2 τοπικών πανκ συγκροτημάτων ως drummer,ώσπου αποφάσισε να κυκλοφορήσει μόνος του έναν εξαιρετικό δίσκο κινηματογραφικής κλασσικής μουσικής βασισμένο κυρίως στις νότες του πιάνο του και στα βιολιά που τον υποστηρίζουν.
Πραγματικά δεν υπήρξε νότα που να μην μου θυμίζει αυτό το ταξίδι μου.Βρήκα το πιο κατάλληλο soundtrack,έστω και μήνες μετά και τώρα μπορώ και πάλι να σου περιγράψω πώς ήταν η Ισλανδία...
Πριν 15 χρόνια και σε ηλικία 14-15 ετών θυμάμαι την πρώτη μου έξοδο μετά την αλλαγή του χρόνου.Τότε στα πανω του,όταν ακόμη στο ψυρρή δεν πατούσες,υπήρχε το Lobby,ένα club που για εμένα φαινόταν μεγαθήριο..ήταν τόσο υπέροχα τότε.
Όσα χρόνια και αν περάσουν ότι και να ακούσω αυτό που είχα πάθει τότε με το EbeneezerGoode των Shamen δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Bjork - Volta [released.7/5/2007.One Little Indian Records]
Όπως και στο προηγούμενο άλμπουμ των Underworld έτσι και στο Volta δεν έχω την παραμικρή πρόθεση να θάψω μια τύπισσα που την γούσταρα και εξακολουθώ να την γουστάρω πολύ.Ένα άλμπουμ με μια εικοσάδα και βάλε guest μουσικούς απο όλο τον κόσμο,έναν εξαιρετικό παραγωγό και με μια τεράστια προσμονή μετά απο δύο αδιάφορα προηγούμενα άλμπουμς (Medulla,Drawing Restraint 9)ήταν μερικά απο τα στοιχεία που με ενθουσίαζαν λίγο πριν την κυκλοφορία του Volta.Η αλήθεια είναι οτι ο ενθουσιασμός μου έφυγε γρήγορα,ενώ είχα όλη την καλή πρόθεση,ακούστηκε λίγο στην αρχή και μετα απο λίγο παρατήθηκε ως ένα ακόμη βαρετό άλμπουμ.Η απογοήτευση της ακρόασης συνεχίστηκε το καλοκαίρι στο Παρίσι και το Rock en Siene όπου και έκανε μια άχαρη εώς και κακή εμφάνιση (ήταν άτυχη μιας και έπρεπε να κρατήσει ένα κοινό που πριν απο αυτην έπαιξαν οι Mark Ronson,Kings of Leon και Faithless).Θέλω να πιστεύω οτι η Bjork δεν πήρε την κάτω Volta,αλλά τρίτο άλμπουμ στη σειρά που δεν είναι κάτι αξιόλογο,πολύ φοβάμαι οτι το επόμενο της θα είναι πολύ καθοριστικό.
Όποιος και λίγο διαβάζει αυτό εδώ το μπλογκ,η επιλογή των Αυστραλών για την πρώτη θέση σίγουρα δεν θεωρείται έκλπηξη.Δεν πρόκειται για κανένα πρωτότυπο άλμπουμ,ίσως ούτε για κάποιο αριστούργημα αλλά για κάποιο λόγο απο τον Αύγουστο όπου και το παρήγγειλα μέχρι και τώρα το Dystopia με έχει πραγματικά καθηλώσει.Ίσως επειδή λατρεύω τους Daft Punk,ίσως γιατί μεγάλωσα με τον David Bowie,ίσως επειδή η πρώτη μου επαφή με την ηλεκτρονική μουσική ήταν με τους Kraftwerk,ίσως επειδή ακούν πολύ LCD Soundsystem,ίσως για όλους αυτούς του λόγους έχω κολλήσει τόσο πολύ με αυτούς.Δεν ξέρω αν ποτέ γίνουν μεγάλο όνομα στην Ευρώπη (αν και τους χάρηκα στο Παρίσι πριν αρκετούς μήνες) ή την Αμερική,στην Αυστραλία πάντως το Dystopia θεωρείται απο τα εμπορικότερα άλμπουμς για το 2007. Το σίγουρο είναι οτι θα αργήσω για πολύ ακόμα να τους βγάλω απο το πικ απ μου.
Underworld - Oblivion with Bells [released.16/10/2007.Αto Records]
Σαφέστατα υπάρχουν τρισάθλια άλμπουμς που δεν χρειάζονται να μπουν σε καμία λίστα, ούτε καν στα χειρότερα της χρονιάς γιατί πολύ απλά δεν αφορούν κανέναν.Οι δύο πρώτοι στην λίστα των απογοητευτικότερων καλυτερα και όχι των χειρότερων δίσκων αποτελούνται απο αγαπημένους καλλιτέχνες που δυστυχώς δεν κατάφεραν να σταθούν στο ύψος των δικών μου ( και ίσως και δικών τους) μουσικών προσδοκιών και της αξίας αυτών.Οι Underworld δεν πρόκεται να πέσουν της υπόληψης μου με τίποτα αλλά δεν μπορώ να μην εκφράσω την απογοητευσή μου για το 8ο άλμπουμ τους που όπως και στο προηγούμενό τους ("A Hundrend days off") στο οποίο ο Hyde και ο Smith έχουν χάσει την σκοτεινή και πειραματική τους διάθεση και το έχουν γυρίσει σε πιο ambient ατμοσφαιρικά ηχοχρώματα,έχουν ξεχάσει την σφυροκοπημένη techno που σου σβούριζε (ευχάριστα για μένα) τα εγκεφαλικά κύτταρα και το έχουν γυρίσει σε πιο χαλαρά breaks.Κακό άλμπουμ δεν είναι με τίποτα αλλά όπως και να το κάνουμε κάποια πράγματα δεν θέλουμε ποτέ να αλλάξουν.